Historia, która zaczęła się od jednego „Ale po polsku, proszę!”
Niektóre firmy powstają po miesiącach analiz, planów i strategii. A niektóre dlatego, że mama ma już dość angielskich słówek wtrącanych do każdej rozmowy. 😉
Tak właśnie powstało In Polish, please! Zanim jednak pojawiła się szkoła językowa, był Instagram, pandemia i moja wielka miłość do języków. Opowiem Ci, jak to się wszystko zaczęło i skąd w ogóle ta nazwa.
Kwiecień 2020
Pandemia, lockdown, wszyscy siedzimy w domach. Właśnie wtedy założyłam na Instagramie profil, na którym zaczęłam tłumaczyć angielski.
Nie miałam szkoły, zespołu ani biznesplanu. Miałam pomysł: pokazywać angielski prosto i bez zadęcia. Bo umówmy się, można znać na pamięć wszystkie czasy, mieć za sobą kilka podręczników i dalej nie wiedzieć, co powiedzieć w zwykłej rozmowie. Albo znać słówko i nie mieć pojęcia, czemu native speaker użył go akurat tak.
Pisałam więc o tym, co przydaje się w życiu. Wyjaśniałam znaczenia słów, różnice między podobnymi wyrażeniami i wszystko, co sama uważałam za ciekawe. Bez trzech słowników i bardzo cierpliwego tłumacza.
Profil powoli rósł. Przybywało obserwatorów i wiadomości, a coraz więcej osób wracało po kolejne wskazówki. Najbardziej cieszyło mnie to, że zaczęły mi ufać. Nie wiedziałam jeszcze, dokąd mnie to zaprowadzi. Wiedziałam tylko, że chcę to robić dalej.
Skąd ta nazwa?
Historia nazwy jest dużo prostsza niż niejedna angielska konstrukcja gramatyczna.
Kiedy wtrącałam do rozmowy angielskie słowa, mama kwitowała to krótko:
„Ale po polsku proszę!”
I tak miałam nazwę. Pasowała idealnie, bo właśnie tak chciałam tłumaczyć angielski: po ludzku, bez trudnych definicji i bez wrażenia, że do zrozumienia jednego wyrażenia potrzebny jest dyplom z filologii angielskiej. Tak, żeby dało się coś zapamiętać i od razu użyć.
Do dziś się uśmiecham, kiedy o tym myślę. Do najlepszych pomysłów nie zawsze potrzeba burzy mózgów. Czasem wystarczy mama. 😉
Od profilu do własnej działalności
Z czasem samo publikowanie przestało mi wystarczać. Chciałam pracować z ludźmi i widzieć ich postępy na własne oczy. W 2021 roku założyłam działalność i zaczęłam uczyć, głównie dorosłych.
Każdy przychodził z czymś innym. Jedni chcieli swobodnie dogadać się w podróży, inni potrzebowali angielskiego w pracy, a jeszcze inni po prostu mieli dość stresu przy każdym „How are you?”. Wiele z tych osób łączyło jedno: uczyły się latami, a i tak brakowało im pewności, kiedy przychodziło co do czego.
To mnie utwierdziło w przekonaniu, że słówka i ćwiczenia to za mało. Potrzebne jest też miejsce, w którym można spokojnie pytać, mylić się i próbować, aż pewność siebie przyjdzie sama.
Przez jakiś czas robiłam wszystko sama: uczyłam, organizowałam, odpisywałam na wiadomości i ogarniałam całą resztę. Każdy, kto kiedyś ciągnął coś w pojedynkę, wie, że lista zadań lubi się wydłużać akurat wtedy, kiedy wydaje się, że wszystko jest już pod kontrolą.
Dlaczego @iga.prusik
W pewnym momencie zmieniłam nazwę profilu na iga.prusik. Chciałam pisać nie tylko o języku, ale też o swoich doświadczeniach i innych rzeczach, które są dla mnie ważne. Zależało mi, żeby było widać, że za profilem stoi konkretna osoba.
To był naturalny krok i pomógł mi lepiej zrozumieć, w którą stronę chcę iść. Ale In Polish, please! cały czas siedziało mi z tyłu głowy. Nazwa się zmieniła, a ja nadal chciałam to samo: pomagać ludziom w nauce języków i pokazywać, że da się to robić bez stresu i pogoni za perfekcją.
In Polish, please! wraca, tym razem jako szkoła
Myśl o szkole i zespole dojrzewała we mnie przez wiele miesięcy. Chciałam się rozwijać, ale więcej lekcji w moim kalendarzu nie było odpowiedzią. Marzyło mi się miejsce z własnym charakterem, przemyślaną ofertą i lektorami, którzy uczą podobnie jak ja: skutecznie, ale życzliwie i pod konkretną osobę.
Chciałam, żeby nasi kursanci uczyli się we własnym tempie, pytali bez skrępowania i nie rezygnowali z mówienia przez jeden błąd. Odwaga, żeby odezwać się w obcym języku, rzadko przychodzi wtedy, kiedy znamy już całą gramatykę. Częściej wtedy, kiedy przestajemy się bać, że powiemy coś nie tak.
W 2026 roku zrobiłam więc kolejny krok. Dziś In Polish, please! to szkoła językowa z zajęciami online dla osób na różnych poziomach i z różnymi celami, a nasz zespół ciągle się rozrasta. Poznaj nasze lektorki – to dzięki nim In Polish, please! nie jest już tylko moim profilem na Instagramie, ale marką, którą tworzymy razem.
Mój zespół to nie tylko ja
Razem ze mną uczą Ania, Weronika i Gabi. Każda ma inne doświadczenie i własną historię z angielskim.
Ania uczy angielskiego od 12 lat. Jest magistrem filologii angielskiej ze specjalizacją nauczycielską i tłumaczeniową. Na zajęciach stawia na praktyczną komunikację i postępy, które naprawdę widać, a przy tym dba o dobrą atmosferę. Wierzy, że każdy może zacząć mówić po angielsku, jeśli dostanie odpowiednie wsparcie i będzie regularnie ćwiczyć. Po lekcjach: sport, aromatyczna kawa i spacer z psem.
Weronika od ponad 8 lat uczy angielskiego i norweskiego, a do tego francuskiego. Angielski pokochała dzięki brytyjskiej muzyce. Chciała zrozumieć, o czym śpiewają Pink Floyd i Oasis, zaczęła tłumaczyć ich piosenki i… the rest is history. Skończyła norweski z angielskim na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza. Sama ma ADHD, więc dobrze rozumie potrzeby osób neuroróżnorodnych. Na jej lekcjach jest dużo mówienia, oglądania i słuchania, a na nudę nie ma miejsca. Prywatnie podróżuje i studiuje psychologię.
Gabi uczy angielskiego od 5 lat i jest absolwentką lingwistyki biznesowej. Jej przygoda z angielskim zaczęła się od fascynacji brytyjską rodziną królewską i kulturą Wysp. Lekcje dopasowuje do kursanta, bo, jak sama mówi, to jego czas, a ona jest tylko przewodniczką. Najbardziej lubi pracować nad wymową i odkrywać nowe idiomy. Prywatnie kociara i podróżniczka.
Każda z nas uczy po swojemu, ale łączy nas to samo podejście: spokojnie, życzliwie i z myślą o konkretnej osobie po drugiej stronie ekranu. To dzięki dziewczynom In Polish, please! nie jest już tylko moim profilem na Instagramie, ale marką, którą tworzymy razem.
Dlaczego nazwa musiała zostać?
Nad nazwą szkoły nie musiałam się długo zastanawiać.
Od tej nazwy wszystko się zaczęło. Przypomina mi pierwsze posty, pierwsze lekcje i to, ile może się wydarzyć, kiedy po prostu spróbujesz. Mam do niej ogromny sentyment i nie wyobrażałam sobie kolejnego etapu bez niej.
Poza tym dalej idealnie pasuje do tego, co robimy: tłumaczymy, oswajamy trudne tematy i pokazujemy, że angielski to nie tajny szyfr dla wybranych.
A jeśli ktoś zapamięta nas dzięki historii o mojej mamie, to tym lepiej!
To dopiero początek
Kiedy patrzę wstecz, widzę mnóstwo małych kroków. Nie miałam gotowej mapy z punktami do odhaczenia. Były pomysły, próby i decyzje podejmowane po drodze.
Dziś wiem, że prowadzenie szkoły to też odpowiedzialność wobec osób, które nam zaufały. Chcę, żeby In Polish, please! kojarzyło się z dobrym uczeniem, normalną komunikacją i tym, że u nas można być ambitnym i zwyczajnie się pomylić.
Uczymy się języka po to, żeby go używać, a nie żeby się go bać.
Jeśli zaczynasz przygodę z angielskim, wracasz do niego po latach albo chcesz wreszcie mówić swobodniej, mam nadzieję, że znajdziesz u nas coś dla siebie. Sprawdź naszą ofertę albo napisz do nas – chętnie pomożemy dobrać kurs.
A ja się cieszę, że mogę dalej rozwijać pomysł, który zaczął się od jednego zdania mamy.
Do zobaczenia na zajęciach!
Iga
Założycielka In Polish, please!
